WHO LE(F)T THE DOGS OUT

07 Οκτωβρίου 2017

Τα φαντάσματα του Ασπρόπυργου

Κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσουμε να εθελοτυφλούμε και να αντικρίσουμε την σκληρή αλήθεια. Πρέπει να δείξουμε σε αυτές τις αθώες ψυχές τι πάει να πει φυσιολογική ζωή. Ο καθένας με τον δικό του τρόπο μπορεί να βοηθήσει!

Για να επικοινωνήσετε και να βοηθήσετε στο έργο των Φαντασμάτων του Ασπρόπυργου ακολουθήστε τους στο Facebook: https://www.facebook.com/Fantasmata.Aspropyrgou/

28 Δεκεμβρίου 2016

Αδέσποτες Ψυχές

Το σύντομο φιλμ αποτελεί μέρος του project μας στο πλαίσιο του μαθήματος «Οργανωσιακή Συμπεριφορά» του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (πρώην ΑΣΟΕΕ).

21 Δεκεμβρίου 2016

Περιεχόμενο blog

Παρ’ όλες τις δράσεις που γίνονται από φιλοζωικές εταιρίες και δήμους, ο αριθμός των αδέσποτων ζώων παραμένει μεγάλος. Στόχος του blog είναι να γίνει γνωστό στο ευρύ κοινό το συγκεκριμένο πρόβλημα και να τονιστεί η ευθύνη που συνεπάγεται η αγορά ενός κατοικίδιου και η αγάπη που αυτό προσφέρει στον ιδιοκτήτη του.

Στο blog, ο επισκέπτης μπορεί να ενημερωθεί για τους νόμους οι οποίοι βρίσκονται σε ισχύ στην παρούσα φάση, και οι οποίοι περιλαμβάνουν σημαντικά μέτρα για την προστασία των δεσποζόμενων αλλά και των αδέσποτων ζώων. Επίσης, ο επισκέπτης έχει τη δυνατότητα να διαβάσει τα πορίσματα πρόσφατης έρευνας με στατιστικά στοιχεία που αφορούν στην κακοποίηση των ζώων, καθώς και για δράσεις που διοργανώνονται από φιλοζωικές εταιρίες αλλά και δήμους εντός Αττικής. Τέλος, παρέχονται συμβουλές για το πώς μικρά παιδιά μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά με τα ζώα αλλά και οδηγίες για το τι κάνουμε σε περίπτωση που χάσουμε το σκύλο ή τη γάτα μας.

13 Δεκεμβρίου 2016

Οδηγίες για το τι κάνουμε αν χάσουμε τον σκύλο ή την γάτα μας

Αν ο σκύλος ή η γάτα σας εξαφανιστεί μην απελπίζεστε αλλά κινητοποιηθείτε αμέσως καθώς τα ζώα που δεν έχουν μάθει να ζουν στον δρόμο κινδυνεύουν από τα οχήματα, τους ανθρώπους, τ΄αδέσποτα και κυρίως από τις φόλες. Αν και συνήθως τα κατοικίδια μετά από μια σύντομη βόλτα και περιήγηση στην ευρύτερη περιοχή συνήθως επιστρέφουν σπίτι τους ή εντοπίζονται σώα και αβλαβή από τους ιδιοκτήτες τους οι κίνδυνοι εκεί έξω είναι εξαιρετικά μεγάλοι γι' αυτό αμέσως θα πρέπει να κάνετε τα εξής:

α) Αν το ζώο φέρει τσιπάκι πάμε άμεσα στον κτηνίατρο για να κάνουμε δήλωση απώλειας και δηλώνουμε την απώλεια και στην Αστυνομία.

β) Βάζουμε αφίσες με μια καθαρή και όχι σκοτεινή φωτογραφία του παντού στην ευρύτερη περιοχή όπου χάθηκε το ζώο αμέσως μόλις διαπιστώσουμε την απώλεια. Τις αφίσες τις βάζουμε κυρίως σε καταστήματα πώλησης ειδών για κατοικίδια, σε κτηνιατρεία της περιοχής, φούρνους, σούπερα μάρκετ και οπωσδήποτε τις κολλάμε σε κάδους απορριμμάτων… Στις αφίσες αναφέρουμε τα βασικά και όχι ιστορίες για αγρίους δηλαδή το όνομα του ζώου, το φύλο του, που χάθηκε, πότε χάθηκε, τηλέφωνα επικοινωνίας, αν είναι στειρωμένο, αν έχει κάποιο εξωτερικό χαρακτηριστικό ή πάθηση, τι χρώμα λουράκι φορούσε και τον αριθμό μικροτσίπ.

γ) Αναζητούμε το ζώο μας περπατώντας όχι μέσα από το αυτοκίνητο καθώς η ταχύτητα θα μας κάνει να το προσπεράσουμε και να μην ακούσουμε το κλάμα του αν έχει τραυματιστεί ή έχει εγκλωβιστεί κάπου.

δ) Ενημερώστε τους γνωστούς και τους γείτονες σας, ώστε να ψάχνουν και εκείνοι και να γνωστοποιήσουν την απώλεια του ζώου ιδίως αν μένουν στην ίδια περιοχή με εσάς.

ε) Δημοσιεύστε ανακοινώσεις και στο διαδίκτυο (facebook, σχετικές ιστοσελίδες).

ζ) Το κινητό, που έχετε δώσει για να επικοινωνούν μαζί σας να το έχετε πάντα ενεργοποιημένο.

Μην δημοσιοποιείτε στο διαδίκτυο τον πλήρη αριθμό του μικροτσίπ, που φέρει το ζώο το οποίο χάσατε. Μόνο στον κτηνίατρο σας και στην Αστυνομία δώστε ολόκληρο το νούμερο.

Πηγή: https://www.zoosos.gr/ti-kanoume-hasoume-tetrapodo-mas/#ixzz4Sibd32iD

Έρευνα της VPRC για τα αδέσποτα ζώα συντροφιάς (μέρος 4ο)

IV. Ενότητα «Γνώση για περιστατικά κακοποίησης»

Πίνακας 30: Γνώση για τα περιστατικά κακοποίησης στην περιοχή που κατοικούν (αθροιστικά)

Το ερώτημα που τέθηκε στους ερωτώμενους ήταν «αν γνωρίζουν περιστατικά κακοποίησης», χωρίς να γίνεται περαιτέρω διάκριση σε περιστατικά παθητικής ή ενεργητικής κακοποίησης. Επιπλέον, δεν δόθηκε επεξήγηση στους ερωτώμενους για το τι προσδιορίζεται ως κακοποίηση π.χ. δεν επισημάνθηκε ότι και η εγκατάλειψη ενός ζώου συντροφιάς ανήκει στις μορφές κακοποίησης. Δεδομένου ότι διερευνήθηκε μόνο η γνώση των περιστατικών κακοποίησης, η έρευνα δεν μπορεί να παρέχει πληροφορίες για την ένταση των περιστατικών, καθώς και άλλα ποιοτικά στοιχεία που τα συνοδεύουν. Μια έρευνα αυστηρά εστιασμένη σε αυτή την κατεύθυνση θα διευκόλυνε την περαιτέρω διερεύνηση των φαινομένων κακοποίησης. Στον πίνακα 25, το ποσοστό όσων έχουν ακούσει ή γνωρίζουν περιστατικό/ά κακοποίησης διαμορφώνεται στο 34,8%, το οποίο κρίνεται υψηλό, καθώς ένας στους τρεις ερωτώμενους έχει υπ’ όψιν του κάποιο περιστατικό κακοποίησης ζώου συντροφιάς. Το ποσοστό όσων δηλώνουν ότι δεν έχει πέσει στην αντίληψή τους τέτοιο περιστατικό καταγράφεται στο 46,2%, ενώ υψηλό είναι το ποσοστό (19,0) όσων απαντούν ότι δεν γνωρίζουν ή δεν θέλουν να απαντήσουν.

Πίνακας 32: Γνώση για τα περιστατικά κακοποίησης στην περιοχή που κατοικούν σε σχέση με την ηλικία

Στον πίνακα 32 είναι εμφανές ότι τα περιστατικά κακοποίησης ζώων συντροφιάς είναι περισσότερο ορατά στις μικρότερες ηλικίες. Ενώ στην ηλικιακή κατηγορία 18-35 ετών το ποσοστό όσων έχουν ακούσει ή γνωρίζουν για κάποιο περιστατικό κακοποίησης είναι 41,9%, στην επόμενη κατηγορία (35-54 ετών) μειώνεται στο 37,7% και στην κατηγορία 55 ετών και άνω εμφανίζεται ακόμα πιο μειωμένο, στο 30,4%. Συνεπώς, οι νεότεροι «βλέπουν» περισσότερα περιστατικά κακοποίησης σε σχέση με τους μεγαλύτερους. Αντίστοιχη εικόνα παρατηρείται τόσο στην επιλογή «δεν έχω ακούσει – δεν γνωρίζω», όσο και στην επιλογή «δεν γνωρίζω – δεν απαντώ».

Πίνακας 35: Γνώση για τα περιστατικά κακοποίησης στην περιοχή που κατοικούν σε σχέση με την αστικότητα

Το μέγεθος του πληθυσμού της περιοχής που κατοικούν οι ερωτώμενοι/ες δεν φαίνεται να συνδέεται με το αν «γνωρίζουν ή έχουν ακούσει» για περιστατικά κακοποίησης ζώων συντροφιάς. Ωστόσο, παρατηρείται ότι όσο απομακρυνόμαστε από τα αστικά κέντρα, αυξάνεται το ποσοστό δεν γνωρίζουν / έχουν ακούσει για περιστατικά κακοποίησης: από 45,5% στις αστικές περιοχές, αυξάνεται στις ημιαστικές σε 40,4% και στις αγροτικές διαμορφώνεται στο 51,7 %.

Πίνακας 36: Γνώση για περιστατικά κακοποίησης στην περιοχή που κατοικούν σε σχέση με την ιδιοκτησία/ κατοχή ζώου συντροφιάς

Στον πίνακα 36 διαπιστώνεται ότι όσοι/ες έχουν, είχαν ή σκοπεύουν να αποκτήσουν ζώο/α συντροφιάς «έχουν ακούσει ή γνωρίζουν» κάποιο περιστατικό κακοποίησης σε ποσοστό πολύ υψηλότερο από όσους δεν έχουν και δεν σκοπεύουν να αποκτήσουν. Όσοι/ες δεν έχουν ζώο συντροφιάς «έχουν ακούσει ή γνωρίζουν» περιστατικό κακοποίησης σε ποσοστό 26,5%, σε όσους έχουν κάποιο ζώο συντροφιάς το ποσοστό αυτό διαμορφώνεται στο 42,35 (15,8 ποσοστιαίες μονάδες περισσότερο), ενώ σε όσους είχαν και δεν έχουν πια το ποσοστό ανέρχεται σε 50,7% (24,2 ποσοστιαίες μονάδες περισσότερο).

Γενικά συμπεράσματα

Περίπου στα μισά (41%) νοικοκυριά στην Ελλάδα υπάρχει κάποιο ζώο συντροφιάς. Το υψηλό ποσοστό κατοχής ζώων συντροφιάς θα μπορούσε να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι στη χώρα μας υπάρχουν άνθρωποι ευαισθητοποιημένοι απέναντι στα ζώα, ωστόσο, ο πληθυσμός των αδέσποτων ζώων συντροφιάς στον τόπο μας είναι μεγάλος και αδιευκρίνιστος. Εξετάζοντας τα ερευνητικά δεδομένα, δεν διαπιστώνονται διαφορές σε σχέση με το πώς βλέπουν τα πράγματα οι άνδρες και οι γυναίκες. Όμως, δεν συμβαίνει το ίδιο με τις ηλικιακές κατηγορίες: οι μεγαλύτερες ηλικίες - από 55 ετών και άνω - «βλέπουν» λιγότερα αδέσποτα και λιγότερα περιστατικά κακοποίησης. Επιπλέον, αρκετά σημαντικές διαφορές εντοπίζονται όσο το επίπεδο εκπαίδευσης των ερωτώμενων μετατοπίζεται από το δημοτικό προς το λύκειο και εν συνεχεία προς το πανεπιστήμιο. Όσοι/ες έχουν ολοκληρώσει ανώτερη/ανώτατη εκπαίδευση εμφανίζουν χαμηλότερο ποσοστό ιδιοκτησίας/κατοχής και εμφανίζουν υψηλότερη ορατότητα σε σχέση με τον αριθμό των αδέσποτων, την ύπαρξη ενεργειών από την πλευρά της τοπικής αυτοδιοίκησης και τα περιστατικά κακοποίηση.

Όσο απομακρυνόμαστε από τα αστικά κέντρα προς την ύπαιθρο, τόσο αυξάνεται ο αριθμός των νοικοκυριών που έχουν ζώο συντροφιάς, όπως επίσης και ο αριθμός των αδέσποτων, που αποτελεί μια σημαντική ένδειξη ότι ο πληθυσμός των αδέσποτων «παράγεται» από τους κατόχους ζώων συντροφιάς. Ταυτόχρονα, όσο απομακρυνόμαστε από τα αστικά κέντρα προς την ύπαιθρο, σχεδόν μηδενίζεται η ορατότητα δραστηριότητας των δήμων και γίνονται ορατά περισσότερα περιστατικά κακοποίησης, αλλά και περισσότερη αδιαφορία για αυτά τα περιστατικά.

Από την άλλη πλευρά, οι δήμοι, που σύμφωνα με το Ν. 4039/12 οφείλουν να εφαρμόσουν σειρά μέτρων, εμφανίζουν χαμηλή αναγνωρισιμότητα πρωτοβουλιών, είτε λόγω ελλείψεων στο έργο τους είτε λόγω ελλιπούς ενημέρωσης των πολιτών για το έργο αυτό, οδηγώντας μας στο συμπέρασμα ότι σε σχέση με τα αδέσποτα ζώα συντροφιάς είτε η τοπική αυτοδιοίκηση είτε η κοινωνία ή και οι δύο ταυτόχρονα εμφανίζονται αδιάφοροι απέναντι στο πρόβλημα.

Σε κάθε περίπτωση τα ευρήματα είναι μάλλον απογοητευτικά. Ο πληθυσμός των αδέσποτων ζώων συντροφιάς παραμένει άγνωστος, πληθυσμός ο οποίος αυξάνεται, συνεχώς, ως παράπλευρο αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης. Ακριβή στοιχεία στάθηκε αδύνατον να εντοπιστούν, έστω και κατά προσέγγιση, γιατί οι αρμόδιες υπηρεσίες των δήμων αδυνατούν να ανταποκριθούν σε αυτό το ερώτημα. Εκτιμήσεις της Πανελλαδικής Φιλοζωικής και Περιβαλλοντικής Ομοσπονδίας, καθώς και της Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπή Ζωοφιλικών Σωματείων, υπολογίζουν τον πληθυσμό γύρω στα 2.500.000 αδέσποτα ζώα συντροφιάς.